Objęcie stanowiska kierowniczego w tym m.in. menadżera, dyrektora lub członka zarządu, często wiąże się z zawarciem paru umów. Zawierają one charakterystyczne dla tej sytuacji postanowienia. Kontrakty menadżerskie to tylko podgrupa w tym zestawie umów.
Jeszcze przed zawarciem kontraktu menadżerskiego, a nawet przed rozpoczęciem negocjacji jego warunków, często dochodzi do podpisania umowy o zachowaniu poufności (ang. NDA). Wszelkie postanowienia dotyczące ostatecznej umowy, przebiegu negocjacji oraz ogólnie pojęte tajemnice przedsiębiorstwa będą musiały pozostać w tajemnicy. Dobre NDA określi nie tylko to, co jest objęte tajemnicą, ale także ustali sankcje za złamanie tej tajemnicy.
Zatrudnić menadżera można w różnej formie. Kontrakty menadżerskie (w szerokim rozumieniu) mogą mieć postać odpowiednio przygotowanej umowy o pracę lub umowy cywilnoprawnej. Właśnie te ostatnie nazywane są najczęściej kontraktami menadżerskimi. Funkcje kierownicze, jakie pełni wyższa kadra zarządzająca często wymagają większej elastyczności niż dopuszczona w kodeksie pracy. Istotą kontraktu menadżerskiego będzie przecież większa samodzielność i większa odpowiedzialność. Łączy się to z większą wiedzą na temat funkcjonowania przedsiębiorstwa i znajomością jego tajemnic. To podkreśla wagę nie tylko postanowień typu NDA, ale i tych dotyczących zakazu konkurencji.
Osoba zarządzająca częścią lub całością firmy często otrzymuje wyznaczone cele biznesowe do zrealizowania. Ważne jest więc określenie kryteriów oceny efektywności tej osoby. Współgrają one zazwyczaj ze sposobem ustalania wynagrodzenia menadżera. Może być ono określone w formie tzw. success fee, jak również uzależnione od osiągniętego przychodu bądź zysku firmy.
W sytuacji, w której strony są niezadowolone ze współpracy ważne okaże się odpowiednie ujęcie sposobów rozwiązania kontraktu. Wyważenie interesów oby stron nie jest łatwe w takiej sytuacji, a przy tym należy pamiętać, że „z niewolnika nie ma pracownika”.
W kontrakcie menadżerskim powszechne jest ustanawianie zakazu konkurencji. Oznacza to zakaz wykonywania podobnej pracy lub prowadzenia własnej działalności na tym samym terytorium w tej samej branży. Czasem zakaz taki jest szerszy i dotyczy każdej działalności zawodowej.
Klauzula zakazu konkurencji może rozciągać się na czas po rozwiązaniu kontraktu menadżerskiego. Często oznacza to konieczność płacenia byłemu menadżerowi odszkodowania za ograniczenie jego możliwości zawodowych. Jednakże obowiązkowe wypłaty wynagrodzenia dotyczą tylko byłych pracowników. Wysokość takiego odszkodowania to co najmniej 25% dotychczasowego wynagrodzenia. Wymóg odszkodowania nie jest obowiązkowy dla osób zarządzających na podstawie umów cywilnoprawnych. Zakaz konkurencji ustala się najczęściej na okres 2-3 lat po rozwiązaniu kontraktu menadżerskiego.
Firma chcąc zatrzymać menadżera na dłużej często zawiera z nim umowy dodatkowe. Część z nich można nazwać umowami lojalnościowymi. W ramach umowy lojalnościowej można przekazać menadżerowi udziały lub akcje w firmie. Wówczas interes firmy zaczyna korelować z jego interesem osobistym. Można też menadżerowi udzielić korzystnej pożyczki pod warunkiem natychmiastowej spłaty z chwilą ustania współpracy.
Podobne cele można zrealizować zawierając umowy szkoleniowe. Firma płaci za dokształcanie się menadżera, ale on będzie musiał zwrócić te koszty, gdyby chciał rozwiązania kontraktu menadżerskiego przed upływem określonego czasu. Kwestia ta jest obszernie uregulowania w kodeksie pracy. Menadżerowie zatrudnieni na podstawie umowy o pracę zyskują np. urlop szkoleniowy przed egzaminami lub celem napisania pracy dyplomowej.
Kancelaria radcy prawnego Wrocław – potrzebujesz porady lub pomocy radcy prawnego? Skontaktuj się z nami!